Alles kump goed

Amper drie jaar ben ik samen geweest met mijn vriend. Ik herinner mij onze ontmoeting nog als de dag van gisteren: na enkele weken veelvuldig chatten op een datingsite durfde ik de gok te wagen. We spraken af. Onze eerste ontmoeting was geweldig. We leken zoveel overeenkomsten te hebben! Hij was attent, gaf me aandacht, luisterde naar me. Vanaf dat moment bekeek ik de wereld door een roze bril. Hij wilde al snel samenwonen, dus na veel wikken en wegen koos ik ervoor om bij hem te gaan wonen. Dit was een uur rijden vanaf waar ik woonde en nog een uur verder van mijn familie. Twee maanden later kwam ik erachter dat ik zwanger was. Alles ging in een sneltreinvaart terwijl de eerste scheurtjes in onze relatie zich al voordeden.

Van zorgzaam naar tiran
Mijn ex veranderde van lief en zorgzaam in een tiran. Zijn jaloezie, die ik in het begin best schattig vond, werd bezitterigheid. Iedere dag controleerde hij alles: mijn telefoon, mijn mail, mijn Facebook en zelfs de chatmogelijkheden op apps zoals wordfeud. Ik werd uitgehoord over mijn werk en dan vooral over mijn contact met mannelijke collega's. 's Nachts werd ik regelmatig wakker gehouden. Als ik hem vroeg om zich om te draaien vanwege zijn gesnurk werd hij boos en ging hij mij de hele nacht storen in mijn slaap. Soms wist ik de aanleiding niet eens en leek het wel alsof hij me mijn slaap niet gunde. Ik ging op de logeerkamer slapen in de hoop rust te hebben. Een keer had ik de deur daarvan op slot gedaan, tot zijn grote woede. Het gevolg was grote gaten in de deur. De stress zoog al mijn energie op. Mijn dochter bleek erg achter te liggen qua groei. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ik de laatste zes weken van de zwangerschap in het ziekenhuis moest blijven. Tijdens die weken in het ziekenhuis is ze aardig gegroeid en ze werd weliswaar klein, maar gelukkig helemaal gezond, geboren,
 
Van kwaad tot erger
Heel even leken we na haar geboorte een gelukkig gezin. We genoten allebei van ons mooie meisje en konden uren naar haar kijken. Maar onze dochter was nog geen drie weken oud toen we voor het eerst een gezinstherapie deden. Ik hoopte met deze gezinstherapie dat zijn gedrag richting mij zou verbeteren. Het bleef bij die ene keer. Mijn ex speelde tijdens die sessie mee, maar werd in de auto woest omdat ik zo open en eerlijk was geweest. Hij pakte een tas met spullen en verdween een week lang. Contact was niet mogelijk omdat hij zijn telefoon niet oppakte en niet reageerde via WhatsApp of mail. Een week lang werd ik compleet genegeerd en keek hij niet om naar onze dochter. Toen hij weer thuis was ging het van kwaad tot erger. Soms praatte hij niet tegen me en deed alsof ik lucht was. Nu weet ik dat dit de zogenaamde stilte behandelingen waren en dat dit bij zijn persoonlijkheidsstoornis hoorde. Ik heb me nooit eerder zo waardeloos gevoeld.

Alle weekenden bleef hij weg. Eerst was ik hier woest over, maar tegelijk gaf me dit de ruimte tot bezinning. Ik had het vermoeden dat hij vreemdging, maar ergens raakte me dit niet meer. Ik maakte gebruik van zijn afwezigheid door mijn eigen vriendschappen weer op te bouwen. Ik wist toen eigenlijk al dat ik weg zou gaan uit deze relatie, maar durfde nog niet. Vaak had ik suïcidale gedachten, al maakte ik nooit plannen. Mijn dochter was altijd de reden om door te vechten, hoe zwaar het ook was. Het duurde toch nog een maand of vier voor ik echt weg ging. Toen hij me op de kop aan de zoldertrap hing en dreigde me te laten vallen, maakte ik mijn keuze: ik ga bij je weg.

De druppel
De weken die volgden gebruikte ik om me voor te bereiden op het alleen zijn en stelde ik lijstjes op met spullen die ik nodig zou hebben. Ik kwam er achter dat hij een weekend weg was geweest met een andere vrouw. Een paar dagen later zou ik naar de zwarte cross gaan met vrienden. Hij wilde dit voorkomen en gaf aan dat hij zou vertrekken naar die andere vrouw.  Dat was de druppel voor mij.  Ik vertelde hem dat ik zou vertrekken en dat ik de huur op ging zeggen en dat het over was.
 
Daarna ging ik overstuur en huilend naar mijn ouders met mijn kleine meisje. Ik had uiteraard geen zin meer om naar de zwarte cross te gaan, maar mijn vrienden zouden me desnoods meeslepen. Ik moest dit nu doorzetten, zeiden ze. We gingen! Het thema van de zwarte cross was dat jaar: Alles kump goed. Voor mij hét signaal om nu door te pakken.
 
Inmiddels ben ik bijna twee jaar alleen met mijn dochter en heeft mijn ex op eigen initiatief geen contact meer met onze dochter.  Ik ben blij dat ik het nu achter me kan laten en dat wij, mijn meisje en ik, geen contact meer met hem hebben.
 
Nog steeds ben ik bezig met mijn herstel, maar met mij en mijn dochter gaat het hartstikke goed. Mijn dochter is inmiddels een eigenwijze peuter die me elke dag laat stralen.

En elke dag denk ik daardoor aan die dag in 2014, die dag van de zwarte cross: Alles kump goed! 



   

Over de schrijfster

Kim Ter Maat

Trotse mama en tot de zomer werkzaam als GGZ Agoog in de psychiatrie. Op dit moment ben ik mijn kansen aan het onderzoeken in het maken van een nieuwe start. Ik bekijk mogelijkheden van omscholing op IT en bedrijfskundig gebied.

In mijn omgeving sta ik bekend als sociaal, doorzetter en vastberaden. Samen met de mensen om me heen probeer ik te genieten van de kleine dingen in het leven.