Bicycle race

Steeds harder gaat het, het lijkt of na iedere bocht mijn tempo nog hoger wordt. Ik word een beetje duizelig van geluk en vraag mezelf verbaasd af waarom ik dit vroeger zo eng vond. Tijdens eerdere afdalingen was ik altijd bang om te vallen, daardoor heb ik aardig wat remblokjes versleten. Als ik dan eindelijk beneden was, waren mijn knieën van rubber. Nu voel ik me geweldig, ik rem niet eens af voor de bochten en zoef er doorheen als een echte wielrenner, wat is er nou leuker dan dit?
 
Bij de volgende bocht zie ik tot mijn schrik mijn fietsmaatje rechtdoor fietsen. Ik slaak een kreet van ontzetting die gesmoord wordt in verbazing. Want ik zie dat hij niet in de diepte stort, maar opstijgt. Hij gaat steeds hoger de lucht in, lacht, zwaait naar me en roept iets dat ik niet versta. Even later sta ik alleen in het dal, door mijn tranen heen probeer ik hem nog te zien maar de hemel heeft een dik grijs gordijn over mij en mijn omgeving getrokken.

 
You Say Yes, I Say No
Meer dan vijfentwintig jaar ging onze fietstocht over rustige wegen. Af en toe wat lichte heuvels die geen overmatige inspanning vereisten. Samen fietsten we de klassieke huisje - boompje - beestje route, eerst met zijn tweeën, daarna allebei met een klein passagiertje achterop.
Het was een goede tocht, met af en toe alleen wat kleine botsinkjes over de te volgen koers. Dan raakten onze sturen in de war omdat we allebei een andere kant opwilden. Maar we slaagden erin om  overeind te blijven. Toen onze passagiers groot genoeg waren, gingen ze zelf fietsen en hun eigen routes uitzetten. Dat verliep gelukkig ook allemaal vrij soepel. Een lekke band, een kapotte ketting of weigerend licht waren de ergste drama´s.
 
Heavily Races Came On Our Way
Toen we na vijfentwintig jaar de zilveren finish passeerden, was doorgaan voor goud een goede optie.
Na zes maanden van rustig doorfietsen, werd mijn weg plotseling versperd door een hoge berg.
Die moest ik zien te verslaan, en ik besloot meteen dat ik deze wedstrijd zou winnen. Gemakkelijk was het niet, hoop en vrees wisselden elkaar af in een steile klim en een nog steilere daling. 
Mijn fietsmaatje week in die tijd niet van mijn zijde, wat de strijd niet minder zwaar maakte, maar wel beter te voeren. Na negen maanden werd ik uitgeroepen tot winnaar en beloond met een nieuwe route van rechte wegen. Voor de buitenwereld leek het alsof we ons eigen fietstempo weer opgepakt hadden, niets was minder waar. De strijd met de berg had me een souvenirtje opgeleverd in de vorm van een chronische vermoeidheid. Daarom moest het fietsstuur omgegooid worden, niets was meer vanzelfsprekend. Voortaan moest er worden nagedacht over wat wel en wat niet kon. Dat heb ik met vallen en opstaan moeten leren, de fietsenmaker had in die tijd een goede klant aan mij.
 
I Want To Ride Him Where I Like
Dat was zwaarder dan ik gedacht had, maar gelukkig hoefde ik het niet alleen te doen. Samen met mijn fietsmaatje ben ik weer op de fiets gestapt omdat we toch de gouden finish wilden halen. 
De pedalen gingen niet meer zo soepel rond als voorheen, dat kwam omdat angst en onzekerheid ons hardnekkig vergezelden als onwelkome bagage. We slaagden er niet in om het goede ritme weer te vinden, na verloop van tijd bleek waarom. Er doemde een nieuwe berg voor ons op, deze keer was hij bestemd voor mijn fietsmaatje. Het werd snel duidelijk dat zijn kansen om van de berg te winnen minder gunstig waren dan die van mij. Dat maakte zijn strijd zwaarder, de route die we mochten gaan na afloop was dan ook minder vlak dan die van mij na mijn bergoverwinning.
Toch wilden we nog steeds de gouden finish halen dus pikten we vastbesloten die route weer op.
Samen hebben we nog twee topprestaties mogen leveren door twee fietstochten te maken van elk 1500 kilometer. De eerste naar Zuid-Frankrijk, de tweede naar Italië. We zijn niet alleen verschillende  landsgrenzen gepasseerd, ook zijn we meer dan eens onze eigen grenzen over gegaan. Dat leverde overwinningen op waar we enorm trots op waren. Natuurlijk hadden we onze inzinkingen maar het overwinningsgevoel was groter, het waren geweldige avonturen om samen te mogen beleven. 
Na Italië bleek de gezondheid van mijn fietsmaatje dusdanig verslechterd dat we de route naar de gouden finish op moesten geven. We mochten samen nog achttien maanden doorfietsen, maar het tempo werd steeds lager. Het moment kwam dat hij af voorgoed af moest stappen, hij was aan het einde van zijn route gekomen, zijn trappers zouden nooit meer rondgaan.  

All I Want To Do Is Ride My Bicycle
Hoe moeilijk ik het ook vond, ik ben vrij vlug weer opgestapt om te wennen aan het alleen fietsen.
Niet alleen de routes zijn veranderd, het hele leven er omheen heeft een draai gemaakt van 180̊.
Na 35 jaar mijn fietsroutes gedeeld te hebben met de meest dierbare persoon in mijn leven, moest ik nu nieuwe uitzetten voor mij alleen. Dat is me de afgelopen jaren goed gelukt, ik ben trots op mezelf dat ik het gedaan heb en dankbaar dat ik het heb kunnen doen.
 
Natuurlijk denk ik nog regelmatig aan hoe het had kunnen zijn. Als ik oudere fietsende stellen zie die bepakt en bezakt op weg zijn dan denk ik aan al de plannen die we nog hadden voor het maken van lange fietstochten. Dat dit voorbij is, zal altijd pijn blijven doen. De droom over de bergfietstocht waarin hij voorgoed verdwijnt heb ik regelmatig. Die is zo levensecht dat ik, als ik ’s ochtends wakker word, de teleurstelling even van me af moet schudden. Maar ik fiets nu mijn eigen Bicycle Race en in gedachten fietst hij met mij mee, het is goed zo.
 
mabbietuzon
 
Bicycle Race, Queen 1978
 
    



 

Over de schrijver

Greet Tulp-Zondag  (1951)
 
Alle details over mij passen niet in de dop van deze noot,     
vandaar dat ik alleen een paar algemene weetjes ontbloot. 

Mijn naam is Greet Tulp Zondag, ik leef nu  mijn 65e levensjaar,
met ups en downs een bevoorrecht mens, alles goed voor elkaar.

Burgerlijke status is weduwe, trotse moeder van een dochter en zoon,
oma van een kleindochter en - zoon, dat is een privilege en niet gewoon.
Met veel plezier werkend als doktersassistente/poliklinieksecretaresse,
lezen, schrijven, puzzelen en fietsen zijn gebieden van mijn interesse.
 
Op de voorleesapp van Storytime staan wat kinderverhaaltjes van mijn hand,
ook zijn er korte verhalen opgenomen in verhalenbundels in het internetland.
 
Het leven heeft me gedwongen mijn toekomstverwachtingen 180̊ bij te stellen,
Toch voel ik me rijk en bevoorrecht, dat is wat ik met mijn verhaal wil vertellen.