Een reis naar mijzelf

Het was lente. We hadden hard gewerkt, heel hard. Zojuist waren we, na uren vertraging, midden in de nacht aangekomen in het Egyptische resort waar we een week zouden blijven. Een hobbelige rit over zandwegen in een oude wat wiebelige bus had ons hier, in een woestijnachtige zandbak, aan een prachtige zee, afgezet. Met onze drie zoontjes en alle koffers, stonden we bij de balie en kregen we ons gewilde polsbandje. Morgen zouden we gaan ontspannen, een boek lezen, snorkelen, op kamelen rijden en genieten van fruitcocktails. Moe van de reis liepen we sjokkend naar ons appartementje, een fles witte wijn onder onze arm. De bougainville langs de kronkelende looppaden, prikkelden mijn zintuigen en de warme zilte lucht kietelde zacht over mijn huid. Nadat we de kinderen in bed hadden gestopt, ploften we in de tuinstoelen op ons balkonnetje. De zwoele avondwarmte maakte me ontspannen en rustig nipte ik aan mijn koude glas wijn. Tevreden keken we elkaar aan.

Even niets. Alleen elkaar. De zee golfde ruisend op de achtergrond.

Telefoontje
Ineens ging de telefoon. Uit New York. Ik hoorde een verre stem door de telefoon en schoof de balkondeur dicht om de kinderen niet wakker te maken. Over zes weken moesten we verhuizen naar de Verenigde Staten. We mochten kiezen, New York of Chicago, zei de stem. We keken elkaar aan, verschrikt. We kusten elkaar, blij. En we maakten plannen, opgewonden. Tot diep in de nacht. Het voelde als onrustig, het voelde als avontuur, het voelde spannend en het voelde doodeng. Ik wist stiekem wel dat dit er aan zat te komen en toch kwam het onverwacht.

Buitengesloten
De balkondeur was in het slot gevallen. We zaten buitengesloten, afgezonderd van onze kinderen, in de Egyptische nacht. Een volstrekt nieuwe toekomst onder een heldere sterrenhemel trok aan ons voorbij. De slapende jongetjes binnen merkten niks. Die zouden het morgen pas horen. Wat zouden ze ervan vinden? Vriendjes, school, familie, alles achterlaten. En voor hoe lang? Ik moest mijn psychologen bestaan opdoeken, ik ging mee als expat vrouw, ik werd voor onbepaalde tijd fulltime moeder. Wat vond ik er eigenlijk van? Was het fijn om even een pauze in mijn werkende leven in te lassen? Zou ik ook nog terug kunnen? Wat ging ik daar doen? Wie ging ik daar ontmoeten? Waar gingen we wonen? New York? Chicago? We vroegen ons van alles af en dat we niet meer naar binnen konden hadden we pas in de gaten toen de strandwacht ons opmerkte. We vroegen ze om hulp en even later werd onze deur met iets te veel geweld open gebeukt. De jongetjes sliepen gewoon door.

De dagen daarna werden gevuld met gesprekken, dromen en twijfels, de jaren daarna met vernieuwing, verandering en verbazing.

Bloggen in Amerika
Amerika, een westers land, met westerse normen en gebruiken, bleek zo anders dan Nederland. Amerikanen zijn niet hetzelfde als wij. Ze zijn vriendelijk en enthousiast maar moeilijk te peilen. Ik ben tot psycholoog opgeleid maar ineens leek mijn oude beroep niet meer van mij. Er was zo veel nieuws te ontdekken. En het dorp waar we woonden in Nederland, vlakbij het strand en de zee, leek heel ver weg.

Ik begon een blog en doopte het ‘Family Jansen goes New York’. Kijken, luisteren, voelen en schrijven over wat me bezighield, wat we meemaakten, wat we zagen en hoe we veranderden, dat hield me bezig.

Het is inmiddels een dagboek van honderden pagina’s geworden, een document voor mijzelf, mijn gezin en mijn dierbaren overzees.

Leven in Amerika
Ondertussen zette ik mijn kinderen op de rit en bracht ik mijn echtgenoot iedere dag naar de trein voor zijn dagelijkse ritje naar zijn carrière in New York City. ‘If you can make it there, you can make it anywhere’. Ik zag hoe mijn mannen floreerden. Ze spraken als vanzelf vloeiend Engels. Zij wenden aan alle nieuwe gewoontes en gebruiken. Ze kenden alle spelregels van American Football, Lacrosse en Baseball in een mum van tijd en bleven al snel logeren in Amerikaanse gezinnen.

En ik? Ik worstelde met wie ik was en mijn eigen ambities. Ik genoot van alles wat ons nieuwe leven mij bracht en New York te bieden had, dat was het niet. Ik ging naar yoga en leerde op mijn hoofd staan, ik volgde teken- en schildercursussen en probeerde zo goed en kwaad als het ging Amerikaanse vriendinnen te maken. En dat kon heel eenzaam aanvoelen. Zo stond ik met mijn beste integratiebedoelingen met een verkleedkraam op de jaarlijkse Halloween braderie en zette welgeteld tien dollar om. Ik probeerde het als klassenmoeder maar voelde ik me volstrekt ontheemd toen op een ochtendbijeenkomst alle moeders gingen staan en met hun hand op hun hart en gekeerd naar de vlag ‘Star spangled Banner’ zongen. En terwijl de kinderen zich met het grootste gemak verstaanbaar maakten, versprak ik me honderd keer per dag waardoor zij zich dan weer schaamden voor het idiote accent en de woordkeuze van hun moeder. Zo zei ik ooit tegen een juf dat het zo moeilijk was om de hele dag niet in je mothertong te kunnen spreken waarna zij me er fijntjes op wezen dat ik het eigenlijk had over een slipje. Ik zei tree in plaats van three of ik noemde hun vriendje Mashew in plaats van Matthew. Maar ik hield vol.

Mijzelf
Inmiddels wonen we zes jaar in Amerika. Mijn jongens zijn gewend aan mijn accent en al mijn activiteiten zijn in een rustiger vaarwater gekomen. Het schrijven is gebleven.

Ik maak de balans op en weet dat ik over niet al te lange tijd terug wil. Niet omdat ik hier niet gelukkig ben. En niet omdat ik het te eenzaam vind. Ik heb ontdekt dat ik juist heel goed alleen kan zijn. Ik heb ontdekt dat ik verhalen wil vertellen, dat ik wil creëren, dat ik een schrijfster wil zijn. New York heeft me avontuur, ontwikkeling, inspiratie en creativiteit gebracht. Soms heb je afstand nodig om te worden wie je bent. En nu ik mijzelf gevonden heb, weet ik dat ik aan de andere kant van de zee pas echt mezelf kan zijn. De verhuizing naar Amerika is een reis naar mijzelf geweest.


 

Over de schrijfster

Ingeborgh van ’t Pad Bosch (1972)

Ingeborg woont sinds 2010 met haar man en drie zonen onder de rook van New York City. Haar beroep als psycholoog heeft zij vaarwelgezegd voor een nieuw professioneel bestaan als schrijfster, blogger en freelance journaliste. Momenteel werkt ze aan haar debuutroman. Ze schrijft en schreef o.a. voor Lindanieuws, J/M ouders, Pubermagazine, Workingmom, Psychologie magazine en Vrouw. Op www.familyjansengoesnewyork.com blogt ze over haar leven, haar gezin en haar ontmoetingen met de Amerikaanse maatschappij.