Hecate

persoonlijk meesterschap

De reis naar Hecate
Het moment dat het voor mij duidelijk werd dat het allemaal anders zou kunnen, ligt in mijn eigen verleden en verdient enige uitleg.
 
In het leven van ieder mens zijn drie fases aan te geven: de jeugd, de volwassenheid en de ouderdom. In een vrouwenleven zijn dat  de fase van de Maagd, de Moeder en de Wijze Vrouw. De   fase van de maagd staat voor ongebonden, proeven van het leven, zoekend, veranderend (van baan, studiedoel) , experimenterend (met relaties), zorgeloos en open. De fase van de moeder staat voor het aangaan van relaties, vriendschappen, partner, kinderen en carrière en het onderhouden van die relaties, verantwoordelijkheid, groei in volwassenheid naar  rijpheid, actief en betrokken. Voor de fase van Wijze vrouw geldt: fysieke en innerlijke veranderingen en persoonlijke transformatie, innerlijk in een andere versnelling komen, verschuiving in interesses en prioriteiten,  de ontwikkeling van een bredere kijk, meer losgemaakt van de zorgen van de moederfase en minder gehecht aan status.
 
Sterk zijn
Op het moment dat ik uit de fase van Maagd naar de fase van Moeder overging mocht ik van mezelf niet meer spelen of experimenteren, ik moest verantwoordelijk en sterk zijn, mijn zorgen dragen. In mijn werk naar perfectie streven en vooral geen fouten maken. Wat ik zeker niet wilde was oud worden, oud zijn. Fysiek oud(er) worden kan ik nog steeds uitstellen door te sporten en het uiterlijk oud(er) worden vertragen door make-up en smeerseltjes. Maar in mij was een voortdurende strijd tussen alles moeten, sterk zijn, voldoen aan, geen fouten maken en niet meer spelen of uitdagen en creëren, of te accepteren dat ik ouder word, ben. De fase van Moeder was dan ook gekruid met ambitie, perfectie en strijd, vooral met mezelf. Strijd kost kruim en energie, maar karakter houdt lang, erg lang stand.

Roepende Jager
Tot ik een aantal jaren geleden, ik werkte bij een groot bedrijf, in aanraking kwam met Persoonlijk Meesterschap. Het  bedrijf was een jong, ambitieus bedrijf en besteedde veel aandacht aan haar medewerkers door te binden en te boeien, door weekeindjes weg, door training en opleiding en teamwork, het Wij-gevoel. De trainingen waren meestal op individueel niveau. De weekeinden werden over het algemeen georganiseerd op afdelings- , team, of zelfs organisatieniveau. Wij gingen als team naar bijvoorbeeld Antwerpen of Terschelling om daar met z’n allen een weekeinde door te brengen in hotels, huisjes of in tenten. Deze weekeinden waren altijd gecombineerd met het leerzame en het aangename. Veel cafés en restaurants werden bezocht voor een gezellig samenzijn én lekker eten en drinken. Zo herinner ik me de ‘Roepende Jager’, ook wel genoemd de ruftende jager, of de kroeg van Hessel, de ‘Groene Weide’. Hessel, onmetelijk wereldberoemd op Terschelling. Hessel die elke zaterdag, of mogelijk iedere dag, om 20.00 uur de eettafels opstapelt en optreedt met zijn show.
Maar, zoals al gezegd, ook het leerzame kwam altijd aan bod. Het was dan ook tijdens één van die weekeinden dat een trainer een workshop ‘Persoonlijk Meesterschap’ verzorgde. Ik weet ik niet helemaal precies meer wat de inhoud van de workshop was, maar wel dat de essentie balans was, balans in jezelf, vanuit elke rol die je in het leven vervult, die van dochter, moeder, vriendin, vrouw of collega. Vanuit respect voor jezelf en de ander. Vanuit je eigen vrijheid én wijsheid.

Persoonlijk meesterschap
Dit heeft bij mij blijkbaar iets geraakt en vanaf dat moment was er steeds een verlangen naar die balans en vrijheid, naar Persoonlijk Meesterschap. Tot eindelijk het moment, tegen het einde van mijn Moeder fase, kwam dat wat ik deed in het werk, en wie ik werkelijk was niet meer paste in het stramien van het mij zelf opgelegde keurslijf en mijn wereld steeds kleiner en kleiner werd. Ik kon de turbulentie nier meer ontlopen, geen rookgordijnen meer opwerpen. Het schuurde, het begon pijn te doen: “is dit nu alles, wil ik zo verder?”. Nee dus! Ik moest kiezen: vechten, vluchten. Ik koos in plaats van de strijd te handhaven, je maintiendrai is niet voor niets een lijfspreuk van Nederland, voor een reis naar vrijheid en balans, naar Persoonlijk Meesterschap, naar de Wijze Vrouw, naar Hecate.

Hecate is de godin met de drie gezichten uit de Griekse en Romeinse mythologie. In Hecate zijn alle vrouwen vertegenwoordigd: de jonge vrouw, de Maagd, de volwassen vrouw, de Moeder en de oude vrouw, de Wijze Vrouw. Zij kent haar beperkingen, maar zeker haar talenten. Ze is wijs, maar blijft zoeken naar nieuwe wijsheden, zij is vol van spontaniteit en betrouwbaarheid, zij is ongeremd creatief, speels en doelbewust, zij heeft lef en is alert, ze koestert de traditie en is authentiek. Zij kent geen leeftijd. Zij leeft in elke vrouw!

Op reis
Ik wist dat het een lange reis zou worden. ­Door beter naar mezelf te luisteren, en minder af te gaan op anderen heb ik de stap genomen naar het maken van andere keuzes. Dit heeft mijn persoonlijke kracht versterkt en laat mij nu mijn eigen koers varen en dichtbij mezelf blijven, vol zelfvertrouwen in werk en privé en alle aspecten die bij een Wijze Vrouw horen.
Het einddoel van de reis is nog niet bereikt, niet altijd is de balans er in elke rol, maar het weten, het kunnen bereiken van balans, van vrijheid en geloof in eigen zijn en kracht geeft telkens weer voldoende brandstof, zodat de reis naar Hecate  weer verder kan gaan.
 


  

Over de schrijver

Coby Krol

Coby Krol

Werkzaam in het HR werkveld, met als specialisatie outplacement en loopbaanbegeleiding, Noloc erkend, NLP trainer / coach, Neerlandica.
Gericht op ontplooiing en ontwikkeling van mensen. De mens in zijn omgeving blijft daarbij haar onuitputtelijke bron van inspiratie.
Actieve hardloper wandelaar.
Maakt glasmozaïeken en schrijft wekelijks een Krolletje, een prozastukje dat gaat over een  voorval uit haar dagelijkse leven, met humor belicht.