Honderd brieven aan mijn dochter

Gekraakt
Daar lig ik dan, in een blauwe schort, met slangetjes aan mijn arm, de lampen fel schijnend in mijn gezicht en een ‘witjas’  zegt: “Tel maar rustig af en ga mooi dromen.” Met tranen in mijn ogen wens ik nog maar één ding: als ik maar weer wakker word dan…10…9.…8..…7……6…….…

Ik zou dood zijn nu…
Dit was vijf jaar geleden. Mijn vermageringsoperatie: maagverkleining, darmomlegging...de hele rambam...
 
Een arts zei ooit: “Dame, als jij nu op die fiets stapt, dan kan het je einde zijn.” Geloof me, dat hakt er aardig in als je een jonge, alleenstaande moeder bent.
 
Het was voor mij nog niet eens zo zeer het feit dat ik mijn kleding moest kopen in winkels waar ik totaal niet wilde zijn, in de bus maar bleef staan zodat ik niet een deel van het zitvlak van iemand anders in zou nemen, niet hoefde te proberen te gaan skiën vanwege het feit ik de schoenen sowieso niet dicht zou krijgen, niet wilde eten waar anderen bij waren, stoelen met armleuningen aan mijn kont bleven hangen als ik opstond, mensen me altijd nakeken, ik gepest werd, mijn benen zo hard langs elkaar schuurden dat broeken na een paar maanden versleten waren, de gordel van mijn auto niet dicht kon, ik niet in een achtbaan paste en de zomer een hel was omdat ik niet naar het strand durfde. Dát was het niet.

Vechten, strijden: dit keer moet het lukken!
Het besef dat ik mijn dochter niet groot zou zien worden en zij alleen achter zou blijven, dát was mijn breekpunt. Ik schreef haar al vanaf haar geboorte brieven, honderden, zodat ze zou kunnen lezen hoe haar jongere jaren waren en hoeveel ik van haar heb gehouden. Brieven…een hele stapel…voor het geval ik het haar zelf niet kon vertellen. Ik wist het wel, ik was veel te dik. Alle eerdere pogingen waren mislukt. Ik werd iedere keer weer dik. Ik had mezelf al opgegeven. Maar ik besloot te gaan vechten. Voor mezelf en voor mijn meisje.

Mijn strijd was het verliezen van 83 kilo
Ik woog 157 kilo toen ik onder het mes ging. Een gewicht dat overigens alleen exact gemeten kon worden op zo'n grote ijzeren plaat in het ziekenhuis. Het wijzertje van mijn Blokker-weegschaal schoot al heel lang door het nulpunt heen en raasde door naar het gewicht van een peuter.
 
Ik was de perfecte kandidaat, nog jong, niet allerlei enge ziektes, fit én dik zat. Hèhè, eindelijk een keer ergens geschikt voor! Het zou allemaal goed komen. Dat in het ziekenhuis de patiënt vóór mij op het laatste moment toch niet geopereerd werd omdat ze de operatie waarschijnlijk niet zou overleven, beangstigde mij intens. Het feit dat ze twee keer zo oud was als ik, aan het zuurstof zat en al jaren vastgenageld was aan een rolstoel omdat ze niet meer kon lopen door haar dikte, was mijn manier om mezelf ervan te overtuigen dat ik de operatie zou overleven. Ik had nog nooit een narcose gehad. Zouden ze me wel genoeg verdoving geven en snapten ze wel dat een groot lichaam misschien extra nodig heeft? Bang, dat was ik...

Wat een klotetijd!
Ik ben er doorheen gekomen... Maar toen...
Een lange en hele heftige periode met veel pijn, opnieuw leren eten, flauwvallen, vermoeidheid, misselijkheid, huidcorrecties en zelfs depressieve gevoelens, omdat het zo hard ging. De kilo's vlogen eraf. In de eerste week acht kilo. De tweede zes. Dat wilde ik toch? Man, ik herkende mezelf amper terug! Mijn lijf had ik niet meer onder controle. Ik heb in het begin zoveel spijt gehad.
In negen hele zware maanden verloor ik al mijn overgewicht. Van maat 64 (ja, dat bestaat echt!) naar maat 38. Van 157 kilo naar 74. En het is er nooit meer bij aangekomen.
Ik ben slank. Terwijl ik het opschrijf denk ik: hoe durf ik! Slank… Hoe krijg ik het uit mijn mond? In mijn koppie gaat het er niet in, nooit!

Hallo wereld
Wat er nog bij kwam was dat ik de wereld opnieuw moest leren ontdekken. Ik had in een isolement geleefd toen ik dik was en durfde mezelf niet goed in onbekende situaties te laten zien. Ik was gewend dat zelfs naar een verjaardag gaan al een hele opgave was. De gedachte aan hapjes, die deze dikkerd natuurlijk niet aannam en mensen die daar van alles van vonden, deed me al gruwelen. Maar ook de ongetwijfeld bijgezette, plastic tuinstoelen van Hartman of Curver, waar ik gegarandeerd doorheen zou zakken en met veel gekraak die slappe krengen kapot zou breken... Nee, naar buiten gaan, dat deed ik niet zomaar.
 
Maar er was ook iets raars dat ik ontdekte in de tijd dat ik dunner werd: mensen behandelen je blijkbaar anders wanneer je niet dik bent. Meer mannen hadden ineens aandacht voor me. Als naïeveling die dit niet goed kende vond ik dat maar gek en wist ik er niet goed mee om te gaan. Vrouwen behandelden me soms ook anders. Ik begreep er niks van. Mijn dikke ik mocht wel aan het verdwijnen zijn, maar ík werd volgens mij niet anders. Ik heb daar echt aan moeten wennen. Ik heb harde lessen geleerd in relaties met mensen. Maar ook hele geweldige, nieuwe mensen ontmoet. Ik heb nieuwe vrienden erbij gekregen. Het gaat zakelijk succesvoller. En liefde ontdekt... Echte liefde... En ik denk dat mijn dikke ik dat allemaal nooit gelukt was. Daardoor ben ik oprecht gelukkiger dan ooit.

Diepe schaamte
Ik heb dit verhaal altijd al willen schrijven. Nooit gedaan…vanuit schaamte… Ik zet me er overheen, want ik wil dat er, ondanks dat ik me er ook op betrap soms met afkeurende ogen naar dikke mensen te kijken, begrip is voor het leven van iemand met overgewicht. Bovendien hoop ik een inspiratie te zijn voor iemand die deze belachelijk moeilijke strijd met zichzelf wil aangaan. Als je het kan: grijp de kans om er iets aan te doen, op een manier die bij jou past.
 
Ik dans, ik spring, ik fiets, ik zwem, ik ga naar de kroeg en naar festivals, ik shop me suf, ga uit eten wanneer ik wil en durf meermaals per dag te roepen: “Ik moet wat eten, want ik heb honger!” zonder dat ik me schaam…
 
Én ik schrijf geen brieven meer aan mijn dochter. Ik blijf bij haar. Nog heel lang...



 

Over de schrijver

Esmeralda Whittie (1979)
 

Loyaal, professioneel en gedreven.
 
Als communicatie- en marketingadviseur maakt ze verandering mogelijk voor organisaties. Als mens is zij een overlever. En bovenal: zij is een sterke, enthousiaste vrouw die geniet van het leven met haar dochter, haar vriend, familie en vrienden. 
 
Meer informatie: www.communicatie.whittie.nl