Iemand


Het huilt in mijn hart
Maar jij ziet het niet
Het stormt in mijn hoofd
Maar jij hoort het niet
De tranen
Ik voel ze niet meer
Jij ziet ze niet meer
De woorden
Kwetsend, vernederend
Niet weer, nooit meer


Schuld
Gevangen in een leven vol angst, pijn, verdriet, vernedering en schuldgevoel. Het gevoel dat ze dit leven vast verdient, het is zoals het is. Iedere ochtend dat ze opstond, nam zij zichzelf voor om die dag nog beter haar best te doen, om geen fouten te maken, om een goed mens te zijn. Ze faalde, keer op keer. De gedachte dat ze een slecht mens was groeide en groeide, gevoerd door de alles overheersende overtuiging dat zij de schuldige was van alles dat gebeurde. Dat hij boos moest zijn, haar schuld, dat hij agressief moest zijn, haar schuld, dat hij haar pijn deed, haar schuld, dat hij een fout maakte, haar schuld. Het kleine beetje ‘ik’ dat zij had, werd totaal vernietigd. In haar hoofd was de enige oplossing om zichzelf te bevrijden uit dit gevangen leven, er letterlijk uit te stappen, een hoop pillen slikken en klaar. Toen ze wakker werd op de IC, was haar eerste reactie: waarom? Waarom lukt zelfs dat mij niet?

Hand
Had zij maar een ‘iemand’, iemand die zag dat het niet goed met haar ging. Die af en toe aan haar vroeg, hoe gaat het met jou? Iemand die zag hoe haar leven werkelijk was, dat zij alles, wat eigenlijk zo naar en lelijk was, mooi praatte. Iemand die had gemerkt hoe onveilig het leven voor haar was, hoe eenzaam ze was. Gewoon iemand die haar hand vast pakte en naast haar ging staan.

De zomer was in volle bloei, de zon deed haar best wat licht en warmte in haar hart te schijnen. Ze voelde het niet, maar haar kleine ik, ingekapseld met een dikke laag verdriet, verlangde zo naar het warme zonlicht. Op het moment dat ze dacht en voelde, dieper dan dit kan niet, werd haar een hand toegereikt, haar ‘iemand’.
Voor het eerst werden de woorden ‘mishandeling’ en ‘misbruik’ genoemd. Stapje voor stapje kwam het besef dat niet alles haar schuld is geweest, dat zij slachtoffer was en niet de dader. Er volgde een lang traject van therapie en de kracht die zij dacht niet meer te hebben, bleek toch nog in haar te zitten. Doordat zij nu durfde te praten, opende er een wereld van begrip en heel voorzichtig durfde ze haar ogen te openen naar het leven. 

Contact
Er is gereageerd op je profiel. Ze opende haar berichtenbox, iemand had haar een knipoog gestuurd. Nieuwsgierig bekeek ze het profiel van degene die haar een knipoog had gestuurd. Een vrouw met blond haar en krullen keek haar lachend aan, even twijfelde ze, maar dan stuurt ze een berichtje terug: wat leuk om een knipoog te krijgen, ik zou het leuk vinden om met jou in contact te komen!
Ze wierp nog één blik in de spiegel en rechte haar rug. Over een half uur hadden ze afgesproken om wat te gaan drinken. Ze zou haar voor het eerst zien, in het laatste uur had ze de een na de andere sigaret opgestoken. De laatste weken hadden ze elke dag contact gehad via de whatsapp, leuk contact. Het voelde ook veilig zo via de telefoon. Nu ze elkaar echt gingen zien, liep de spanning in haar lijf op. Wat als er stiltes vallen en zij niets weet te zeggen? Weet ze überhaupt wel iets te zeggen? Misschien klapt ze wel totaal dicht en wordt het een heel ongemakkelijk kopje koffie. Ze haalde even diep adem, trok haar jas aan en stapte de auto in.

Vertrouwen
De lucht schittert zijn sterren, de frisse avondlucht vult haar longen, haar ogen gesloten. De wind lijkt in haar oor te fluisteren, of beeldt ze zich dat in? De poes strijkt met haar zachte vacht langs haar benen, het voelt als een sensatie, de aanraking, zacht en kriebelig. Ze gaat door haar knieën en haalt haar aan. Met haar hand volgt ze de ligging van de haren, eindigend bij het puntje van de staart. Vanavond voelt anders, heel verlegen en voorzichtig voelt ze zich gelukkig. Door het geduld, de liefde en de warmte van haar vriendin, heeft zij haar ‘ik’ gevonden. Durft ze nu aan te geven wat zij wel en niet wil, en al zijn er elke dag nog drempels die zij over moet, het idee dat ze die niet alleen hoeft aan te gaan, geeft haar vertrouwen en kracht.

Ze draait zich om, met een glimlach stapt ze naar binnen en sluit de deur.