Jaap

De dood van mijn vriend Jaap is een van de ingrijpendste kantelmomenten in mijn leven geweest. Het besef hoezeer je iemand kunt missen, spijt van te weinig tijd met elkaar die nooit meer in te halen is. Sindsdien veel intensiever genieten van mensen om mij heen, bewuster van het kostbare van vriendschap.

15 september 2012
Gebeld met een vriend. Ooit was hij een van mijn medewerkers, lid van mijn managementteam. Tijdens het werk naar vriendschap gegroeid, en ondanks andere banen en verschillende carrières en hij nu met pensioen is de vriendschap gebleven, inniger geworden. En nu gaat hij dood. Hij heeft Het Beest. Er tegen gevochten, overwonnen. En toch niet. Het Beest is terug, nu onontkoombaar. Ik wil bij hem op bezoek, maar moet werken. Ik wil bij hem blijven. Tot het eind. Maar moet werken. We halen herinneringen op, waarvan die over samen op het werk, samen werken, bij de mooiste horen.
Ik kan mijn vriend Jaap niet gerust stellen, geen uit eigen ervaring puttend wijze raad en kleine anekdotes vertellen. Een oplossing heb ik niet, maar dat wordt ook niet gevraagd. Een luisterend oor, een schouder. Vriendschap.
 
23 september 2012, 18.22: SMS aan de zoon van Jaap
“Is Jaap nog? Aanspreekbaar?”
“Hallo Luc. Jaap heeft de hele dag geslapen. Soms een kleine opleving, maar kon zich niet meer goed verstaanbaar maken. Hij kon niet meer aangeven of hij ergens last van had. Hij heeft net dormicum gehad. Hierdoor blijft hij nu in een diepe slaap en zal hij niet meer wakker worden…”
 
24 september 2012, 00.33: SMS van de zoon van Jaap
“Jaap is afgelopen avond om 23.20 overleden. Het is goed zo.”
24 november 2012: Wilhelminabos in Dronten
Wij hebben, op onze eigen wijze, nogmaals afscheid genomen van Jaap. Hij is begraven ergens op een plek in Groningen, maar wij hebben een boom voor hem gezet in het kankerbos. 52o34’8” N, 5o46’53” O. Een eikenboom, met een vlinder als baken en herkenningspunt.
 
23 september 2013
Het is nu een jaar geleden dat Jaap gestorven is. Vermoord. Door Het Beest. En mijn god, wat mis ik hem. Wat mis ik hem.
Natuurlijk gaat er wel eens een dag voorbij, maar niet veel. Er is zo veel dat aan hem herinnert. Thuis, het dak dat hij heeft helpen repareren, de vloer van de slaapkamer mee gelegd, het gras gemaaid, bomen gezaagd. En op het werk.
 
December 2013
In mijn kantoor, een oud-collega, inmiddels vriend, op bezoek, ik vertel mijn gemis en huil. Hij houd mijn hand vast, een troost.
In de bedrijfsparkeergarage, aan het eind van een lange werkdag, twee collega’s, vriendinnen, vragen naar mijn Jaap. Ik huil, zij troosten.
In de auto, terug van werk, muziek met herinnering. Ik huil, Jaap zit naast mij. Troost.
Ik heb niet heel veel vrienden op het werk. Of overgehouden van het werk. Het lot van een lijnmanager, wellicht. Van de vele verschillende banen en bedrijven en functies en plaatsen. Over de vele jaren heen, talloze mensen gekend, ontelbare collega´s gehad, aan onnoemelijk veel leiding gegeven. Slechts zo weinigen overgehouden. Maar wel Vrienden. Echte Vrienden. Vriendschap.

Als iemand vraagt, waar is Jaap?
Zeg dan: in de Hemel.
En vraagt men dan: waar is de Hemel?
Wijs dan naar het Noorden.
Naar het Zuiver Noorden.
Want daar is Jaap.
Mijn vriend.

  


Over de schrijver

Luc Timmers (1958)

Columnist en cartoonist van management gerelateerde onderwerpen. Publiceert onder de pseudoniemen De Lijnmanager, De Interim manager en Professor Willem F. Bontekaas. 

Meer informatie is te vinden op www.delijnmanager.nl