Koppig

Ik loop naar buiten en begin te klappertanden. Komt het door de kou, of is het de adrenaline die ik nu kan laten stromen? Het was een moeilijk, maar leerzaam gesprek... weer. De uitkomst is in lijn met eerdere pogingen om met je in gesprek te gaan. Ik heb er weer een partij misverstanden en eyeopeners bij. Confronterend, vooral voor mijzelf. Pijnlijk ook, waarschijnlijk niet alleen voor mijzelf.
 
Onbegrip
Een paar jaar geleden liep onze relatie stuk. Jarenlange vanzelfsprekendheden veranderden plotseling in onoverkomelijke misverstanden. Totaal onbegrip. We ontwikkelden ons los van elkaar en dachten dat we daarbij een band hadden en hielden: zelfde soort woning, gedeelde vrienden, samen sporten, samen naar feesten en uitjes. Schijn?
 
Tijdens een klusje samen, op zondagmorgen, deed ik iets dat volgens mij heel normaal is. Daar had jij veel commentaar op, misschien wel terecht. Het was de tweede keer in korte tijd dat we zo’n situatie hadden . Je voelde je gepasseerd, zei je. Je werd steeds emotioneler toen ik jou vertelde dat ik het met je oneens was. Je reageerde precies zoals de vorige keer, een paar dagen geleden, toen ik jou ook uitleg wilde geven over wat ik deed en waarom ik dat belangrijk vond. Maar je wilde niet naar me luisteren, die vorige keer. Je werd kwaad en ik stopte, omwille van onze relatie. Deze keer wilde ik dat anders doen en zou ik het je wél vertellen.
 
De tijd stond stil
Klinkt makkelijker dan het was, voor mezelf opkomen… Het voelde heel speciaal, heel typerend! Net als op het schoolplein, toen ik 10 jaar was en voor het eerst een irritante klasgenoot een klap teruggaf. Een moment waarop de tijd even stilstond. Die beelden en dat gevoel maakten samen een herinnering die nu opspeelde en liet zien dat het genoeg was geweest. Toen lukte het, want de schoolpleinjongen bond ‘op slag’ in en er ontstond een andere situatie.
 
Hoe anders reageerde jij: je verdubbelde je energie om mij met je woorden aan te vallen. “..zij vinden het ook..”, “.. je lijkt precies..” en “..ik vind je..” Je maakte de hele wereld onderdeel van wat een ruzie tussen ons aan het worden was. Het onvermijdelijke gebeurde: ik zag echt geen opening meer voor gesprek, wilde niet zoals de vorige keer inbinden maar stapte toch op. Onze discussie bleef open.

Het zelfde patroon
De ruzie bleef bij me hangen. Een paar weken later, zaterdagmorgen en mooi weer. Ik belde je op, vroeg naar onze ruzie en hoe we nu verder kunnen? Je bedankte me netjes voor mijn initiatief en de gestelde vraag, zei dat je daar geen idee over had en vroeg of ik een voorstel wilde doen. Ik stapte in ons oude patroon, reageerde met een oplossing en vertelde mijn idee om af te spreken, op neutraal terrein. Je luisterde, snapte het, vond het een mooi plan en wilde er nog wat over nadenken.
 
Een paar uur later belde je terug: “..afspreken is niet nodig..”, jij had alles al gezegd, dat was genoeg en het is goed zo. “..We blijven gewoon een poosje bij elkaar uit de buurt en je zult zien dat het verdwijnt als sneeuw voor de zon..”
 
Hoorde ik dat echt?!! Jij was zó gekrenkt dat we er ruzie van kregen. En jij had mij in die ruzie daardoor zó beledigd!! “Niks aan de hand”, zeg je nu?? Nou er is zeker wat aan de hand! Hoe kun je dat nou niet zien? Ik ontplofte!!
 
Oorverdovende stilte
Na dat moment, die woorden, mijn woede... Er was echt wat veranderd en er veranderde steeds meer. Op allerlei plekken in mij gingen lampen aan en deuren open. Zo overweldigend dat ik daar, naast woedend, ook heel erg stil van werd. Ik begreep ineens zoveel meer en zag zoveel dingen anders! Over rollen en patronen die we al jaren met elkaar afdraaiden en waarin ik mijn rol meespeelde. Ik deed mee om de goede vrede te bewaren, zodat ook mijn plek veilig was. Maar nu bleek dat die plek er alsnog niet was, voelde ik me bedrogen en werd ik woedend!
 
Teruggaan naar hoe het was, was onmogelijk geworden. Mijn vertrouwen en oude manier van zien, voelen en denken was ontwricht. Tegelijk kon ik niet goed uitleggen wat ik was gaan zien en dat ik daarom niet langer alles kon en wilde accepteren. Het was allemaal zo nieuw en overweldigend voor me dat ik dichtsloeg, woedend en wel.
 
Anders zien
We hebben nu vier jaar ruzie en staan verder van elkaar dan ooit. Ik zie jou anders, anders dan vroeger. Ik zie mezelf anders, ook anders dan vroeger. In gesprekken hoor ik wat jij zegt maar vraag ik me af waarom jij dingen zo anders ziet, of juist helemaal niet?! Je beschrijft mij en momenten van ons samen die ik herken, maar compleet anders zie. Het doet pijn. We zien de dingen anders.
 
Sorry zeggen helpt al lang niet meer. In alle jaren vóór onze ruzie is er al zoveel gebeurd en daarna nog een heleboel meer. We hebben met tussenpozen een paar keer geprobeerd om hier uit te komen. Maar in e-mails en zelfs samen onder professionele begeleiding kwamen er alleen maar meer verwijten. Jij hebt de oplossing gekregen die je voorstelde: we spreken elkaar niet meer.
 
De wijste?
Mijn woede is er nog wel eens en dan oefen ik om te accepteren dat jij en ik niet samen kunnen. Ik oefen veel. Wrange ironie is dat die oefening tegelijk een enorme herhaling is van wat ik al jaren deed: toegeven en accepteren, want dat is mijn manier om (onze) conflicten te vermijden. De wijste zijn en erboven staan. Maar écht wijs was geweest om soms jouw gedrag juist níet te accepteren en je aan te spreken! Ook eens boos worden? Maar dat is hoe ik het nu zie…
 
We zien elkaar, niet meer.


 

Over de schrijver

Maarten Verhoeven

Trotse papa!

Maatschappelijk geëngageerd en enthousiast sporter
Passie voor vakmanschap en ontwikkeling
Uitvinder van gebruik-je-boerenverstand als managementmethode
Leert graag nog heel veel over kantelen

In het dagelijks leven werkzaam als veranderaar en manager