Leerschool

Ik zag haar zitten, achter in een busje, met haar handjes tegen het raam, een traan op haar wang. Op weg naar haar nieuwe school, en ze riep me: “Mama!” Dit meisje, waarvan de eerste woorden ‘stekker’ en ‘kikker’ waren, hoorde niet in het speciaal onderwijs… 
 
Gelukkig was het maar een visioen, maar het beeld kwam hard binnen.
 
Ik was financieel adviseur en runde met mijn echtgenoot een hypothekenkantoor. Maar bovenal was ik moeder van twee kleine meisjes. Meisjes die nieuwsgierig waren naar de wereld om hen heen. De boekjes en puzzels waren niet aan te slepen! De wereld was één groot raadsel en ik mocht helpen dat raadsel te ontrafelen.
 
Een bijzonder gesprek
Mijn oudste dochter zat een aantal weken in groep 1 en de kleuterjuf vroeg me op gesprek te komen. Het was een bijzonder gesprek. De juf vertelde dat mijn dochter opviel in de klas. Meervoudige opdrachten gingen haar niet goed af en ze leek soms afwezig, dromerig. Bij het knutselen bijvoorbeeld, wordt verwacht dat de kinderen in één keer een schaar, een pot lijm en een kwast meenemen. Mijn dochter kwam hooguit met een pot lijm terug en moest daarna nog twee keer terug voor de rest, die ze gewoonweg had vergeten. Nu was er een stagiaire op school en die dacht dat mijn dochter Attention Deficit Disorder (ADD) had, de dromerige tegenhanger van ADHD. Pragmatisch als ik ben vroeg ik welke consequenties dat zou hebben. De juf gaf te kennen dat als mijn dochter in groep 3 nog zulke problemen zou hebben, een verwijzing naar het speciaal onderwijs zeker aan de orde zou komen. Ik was helemaal uit het veld geslagen. Niet omdat ik speciaal onderwijs zo erg vind, integendeel, als het past bij een kind dan is het een zegen. Nee, mijn verbazing zat hem in het feit dat mijn dochter thuis heel anders was. Ze had een niet te stillen honger naar kennis en kon al lezen voordat ze naar school ging. Wij vermoedden daarom dat er een andere reden was voor haar houding op school. We lieten haar buiten de school om testen en onze vermoedens werden bevestigd. Onze dochter had geen ADD of ADHD, ze bleek hoogbegaafd te zijn.
 
Ik kan niet anders zeggen dan dat het testrapport bijzonder goed werd ontvangen door de juf en de school en dat er meteen werd gekeken naar mogelijkheden om haar uit te dagen, zodat ze wel betrokken zou zijn bij de lessen en ze haar dromerige gedrag hopelijk zou laten varen. Omdat de school wel wilde maar de mogelijkheden te beperkt waren, ging onze dochter naar het Leonardo-onderwijs, fulltime onderwijs voor hoogbegaafden.
 
Niet vanaf de zijlijn
Voor ons kwam het nu goed, maar ik was in shock: hoeveel kinderen in Nederland zouden er zijn van wie het gedrag verkeerd geïnterpreteerd werd door een welwillende maar onwetende juf of meester?  En hoe weinig ouders zouden hun intuïtie volgen en zelf op onderzoek gaan, boven het oordeel van de leerkracht? Mijn leven nam een wending. Vanaf de zijlijn roepen kan iedereen, maar je kunt ook proberen het systeem van binnenuit te verbeteren door kennis over te dragen. Die kennis moest ik wel vergaren. Eerst ging ik naar de PABO om vervolgens Master of Special Educational Needs te worden. En dat was niet mijn enige leerschool.

Gekraakt
Gedrag als spiegel
Sinds die tijd geef ik les aan hoogbegaafde leerlingen. Ik denk wel eens terug aan het dromerige gedrag van mijn dochter. Gedrag is voor mij een goede graadmeter. Dromen mijn leerlingen weg? Dan doe ik mijn werk niet goed. Hangen ze de clown uit? Dan doe ik mijn werk niet goed. Ik heb kinderen met ADHD-symptomen super geconcentreerd aan het werk gezien, toen zij zelf hun droomreis mochten samenstellen of een vulkaan mochten bouwen. Deze kinderen zijn een geschenk om in de klas te hebben, de beste spiegel die er voor een leerkracht kan zijn. Leerkrachten die deze kinderen in al hun eigenheid omarmen hebben een pracht loopbaan.

Vandaag nog zei een jongetje: “Juf, het is maar goed dat er vulkanen zijn, anders zou de wereld ontploffen.” Zo’n opmerking maakt mij intens blij. En dan alle kinderen om hem heen die instemmend knikken en hem laten voelen dat ze hem in al zijn eigenheid (h)erkennen. Of dat meisje dat een spreekbeurt hield over een dierenarts en de originele vraag stelde: “Wie zou zich door mij laten behandelen als hij een dier was?” De filosofielessen zijn helemaal een feestje. Sommige kinderen kunnen een probleem vanuit zoveel verschillende invalshoeken belichten dat ze geen gesprekspartner meer nodig lijken te hebben!
 
Door-ontwikkelen
Op dit moment volg ik de opleiding Specialist in Gifted Education, van de European Council for High Ability. Ik blijf me ontwikkelen op het begeleidingsgebied van hoogbegaafde kinderen. Mijn energie wordt gevoed door leerkrachten die blij zijn met de handvatten die ik hen aanreik om hoogbegaafde kinderen te begeleiden.
 
Zeven jaar geleden ben ik aan mijn reis begonnen, die nog lang niet ten einde is. Mijn dochter zit inmiddels in groep 8 en gaat volgend jaar naar het gymnasium. Ze is creatief, heeft gevoel voor humor en droomt nog steeds weleens weg als ze haar omgeving niet boeiend genoeg vindt. En dat gun ik haar enorm.


 

Over de schrijver

Caroline Beijers (1975)

Mama van twee geweldige meisjes! Eeuwige student, dol op hersengymnastiek, bevlogen onderwijsadviseur. Oprichter van de Nationale Plusklas, een organisatie die scholen ondersteunt bij het aanbieden van kwalitatief hoogwaardig onderwijs aan hoogbegaafde leerlingen.
 
Voor meer informatie: www.nationaleplusklas.nl.