Een queeste naar mooi en waardevol

Orvieto, Umbrië
Het prachtige zomerweer van 2014 en het schitterende Umbrische landschap met alle Umbrische geneugten die daar bij horen brengen mij in een volmaakt ontspannen stemming. Ik staar over een heerlijk glas wijn voor mij uit terwijl de ondergaande zon lange schaduwen van de bomen over het terras tekent.

Mijn gedachten maken gebruik van de letterlijke afstand van werk en alle dagelijkse beslommeringen: is dit wat ik wil? Ben ik nu volmaakt tevreden als ik weer terug thuis ben en mijn werk weer op mag pakken? Nee!
 
Ik schrik van mijn conclusie die ik, voor mij uitstarend, trek. Klopt het wat ik daar tegen mezelf zeg? Ja, is mijn antwoord. Dit werk is niet wat ik nog lang wil blijven doen! Ga ik weer onrustig worden? Onrustig op zoek naar ander werk. Steeds weer op zoek naar andere werkgevers? Steeds weer op zoek naar een andere uitdaging?
 
Bravoure
Pak ‘m beet 18 jaar eerder had ik dezelfde conclusie getrokken. Ik was niet gelukkig en ik zat niet best in mijn vel. Ik concludeerde toen dat ‘het anders moest’. Dus stapte ik, rigoureus en onbezonnen, uit een baan die mij benauwde, een baan die mij een gevoel van gevangenschap gaf. Met bravoure zou ik wel even als zelfstandige mijn eigen werk bepalen en mijn eigen opdrachtgevers zoeken.
 
Leuk voor jezelf zorgen, alleen doen wat je leuk vindt. Dat het even wat minder opbrengt maakt niet zoveel uit. Nou ja ‘niet zoveel’ was van korte duur. Ieder spaarpot kent zijn bodem, dus ook die van mij. Voor mijn gezin en vanwege de gestaag binnenstromende rekeningen en te weinig inkomsten en opdrachtgevers schakelde ik over op plan B. Plan B was gewoon in loondienst gaan en daar blijven zolang het leuk is.

Twijfel
Het was leuk voor ongeveer drie jaar, waarbij het laatste jaar eigenlijk al een jaar te veel was. De volgende baan bleek helemaal een misgreep. Die baan was bij lange na niet zo leuk als voorgesteld. Ik besloot de tijdrovende sollicitatieprocedures te omzeilen en ging als detachant in loondienst. Een perfecte oplossing. Voor gezin en rekeningen werd gezorgd, de opdrachten waren kort genoeg om mijn onrust te beteugelen en bovendien deed het werk ertoe!
 
Zomer 2014. Ik ben nog steeds detachant, maar ik stel nu vast dat ik ‘het niet meer leuk vind’! Wat wil ik dan wel? Waar krijg ik dán mijn energie van? Ik weet wel iets: trainen, mensen iets bijbrengen, begeleiden van heidagen of verandertrajecten en dat alles om echt te innoveren, milieu, zorg, toepassen van slimme technieken, een betere wereld! Als ik daaraan denk word ik enthousiast. Is dat het? Twijfel slaat toe. Moet ik wel steeds veranderen? Kan ik dat wel? Hoe zit het met mijn talenten en competenties? Waarom zouden mensen mij kiezen voor zo’n klus?
 
Na een paar maanden ben ik nog steeds niet over mijn twijfel heen. Moet ik wel veranderen? Ben ik goed genoeg voor de richting die ik op wil? Een door mij in de arm genomen coach zei dat de drang om van werk of werkrichting te veranderen niet zo gek is. Als mens verander je in fysiologische zin eens in de zeven jaar helemaal. Als jij jezelf met die frequentie ‘vernieuwt’ waarom zou je dan heel je werkleven hetzelfde moeten blijven doen? Een medische verklaring voor mijn onrust dus. Bepaalt mijn lichaam dan waarom ik die onrust voel en steeds weer wat anders wil? Is dat het?
 
Herkenning
Ik las een tekst over bevlogenheid. Bevlogen mensen heb ik altijd bewonderd. De tekst maakte duidelijk dat bevlogenheid niet aangeboren is. Het is een proces, een eindeloos mooi en spannend pad. Dat pad begint met gevoel van plezier bij jezelf ontdekken en dat plezier volgen, je open stellen voor impulsen Angst en twijfel accepteren, risico’s nemen met focus, maar ook diep gaan om het geloof in jezelf te vinden. Daarna is het vooral doorzetten, blijven leren van je fouten en leren je intuïtie als gids te gebruiken.
 
Wat een herkenning!

Inzicht
Goed, bij mij komt het proces en gevolgde pad wat rommelig over, maar toch: ik herken het! Al jaren ben ik met flarden bezig, onbewust, ongecontroleerd. Is het toeval dat dit nu naar boven komt? Is het toeval dat mij een cursustekst voor de cursus klassieke levenskunst met zo ongeveer als eerste zin ‘wat maakt een leven mooi en waardevol?’ opvalt?.
Ineens voel ik energie, ik smul van alle inspirerende inzichten. Intussen begrijp ik ook dat lichaam en geest elkaar vinden in die bevlogenheid. Wat mooi! De fysiologische verklaring die mijn coach gaf is geen beperking, maar een kracht. Zolang je maar goed naar jezelf luistert en op je eigen gids vertrouwt!
 
Ik denk dat ik nog even lekker blijf veranderen en zoeken. De zoektocht naar wat ik echt wil, waar ik voor wil gaan staan, is voor mij, een queeste. Wat ik wel weet is dat het moment van een definitieve keuze in een richting, een vervolgstap in mijn professionele leven, gebaseerd zal zijn op mijn persoonlijke verlangen, mijn eigen kracht en talent, mijn bevlogenheid.
 
Queeste
Diep gaan, het geloof in jezelf vinden, gaan vaak samen met het ondervinden van een lastige en pijnlijke crisissituatie, zo staat in het aangereikte stuk tekst. Ik prijs mij gelukkig dat ik dat gevoel van diep gaan niet zo heb ervaren. Het is niet altijd vanzelf gegaan en ja, soms was het vervelend. Terugkijkend moet ik toegeven dat ik er veel van heb geleerd, vooral over mijzelf. Deze ontdekkingstocht is nog niet klaar, sterker nog ik accepteer dat hij nooit zal eindigen. Ik beloof mezelf dat ik hiervan ga genieten. Genieten van iedere kans die zich aandient. Kiezen wordt nog moeilijk.
 
Ik reis nog een stukje verder….


 

Over de schrijver

Ton de Vries (1958)

Zorgzame en trouwe vader van drie kinderen.
 
Voortdurend op zoek naar inspiratie om op te doen en te delen. Behulpzame en enthousiaste veranderaar, uitdagend, prikkelend, gevoelig en bedachtzaam.
 
De eigenwijze perfectionist die juist die andere invalshoek of kans ziet. 
 
Contact informatie LinkedIn: Tondevriesprofessioneel