Sprong in het diepe

Automatische piloot

Na meer dan zestien jaar bij dezelfde werkgever kabbelde mijn werkzame leven voort, zonder pieken of dalen. Zoals een collega het destijds heel bijzonder kon zeggen:  'elke maand uitbetaling van een goed loon, dagelijks lekkere koffie en bovendien zit je droog, wat wil je nog meer?'. Nou ik wilde wel meer! Ik begon mijzelf steeds vaker de vraag te stellen of ik dit wel echt wilde en of ik dit leven nog minimaal vijfentwintig jaar, tot mijn pensioen, zou kunnen volhouden. Veel ging op de automatische piloot en er waren nog maar weinig momenten van opwinding. Stilletjes dacht ik af en toe aan vertrek, maar steeds waren er wel weer redenen om dat niet te doen: een nieuw project, een loonsverhoging, of die altijd leuke collega’s. Ondertussen was ik wel aan een universitaire studie bedrijfskunde begonnen. Op de eerste plaats om mijzelf te blijven prikkelen en ontwikkelen, maar bovenal om mij in een betere positie te brengen voor de toekomst.

Meer van hetzelfde
In 2010 kreeg ik, weer bij dezelfde baas, heel ander werk  als interne Lean Six Sigma consultant. Werk dat veel meer aansloot bij mijn interesses en de studie die ik volgde. Als consultant was ik verantwoordelijk voor veranderings- en vernieuwingstrajecten binnen een groot transitieprogramma. Vooral de dynamiek en hectiek sprak mij aan en was het werk dat ik echt leuk vond. Het was werk dat mij veel voldoening en energie gaf, maar toch weer bij dezelfde werkgever, met dezelfde….

Wake-up call
Brekend voor mij was een telefoongesprek op een stormachtige avond in de late herfst van 2011. Als de dag van gisteren herinner ik mij DIT gesprek. Zoals wel vaker had ik 's avonds contact met een van de externe Lean Six Sigma adviseurs om de dag door te nemen. Al vaker had ik met hem mijn dromen en plannen besproken om ‘iets’ voor mijzelf te beginnen, als ik weer eens ontevreden was over de dagelijkse gang van zaken, de sleur en het gebrek aan uitdagingen. Ook deze keer kwam het onderwerp ter sprake. Ik trok weer eens behoorlijk van leer over van alles en nog wat. Nadat ik was uitgeraasd zei hij heel rustig: “Och Erik, dat verhaal heb ik al zo vaak van jou gehoord, jij gaat toch niet weg.” Dat was voor mij een confronterend moment en ook het moment om zelf eens écht, oprecht en goed in de spiegel te kijken en af te vragen waar ik nu mee bezig was, waar ik voor stond en waar ik voor wilde gaan.

Sprong in het diepe
Het was voor mij opeens heel duidelijk dat mijn dromen van vroeger niet waren uitgekomen en dat dit leven voor mij op een dood spoor zat. Binnen een maand nam ik ontslag. Daar zat ik dan opeens. Eind 2011. De crisis was op zijn hoogtepunt, een gezin met jonge kinderen en geen uitzicht op een opdracht. Een nieuw, onzeker maar ook spannend ondernemersavontuur was begonnen. Het avontuur waar ik altijd zo naar verlangde. Niets was vanaf dat moment meer vanzelfsprekend.

Crisis
In eerste instantie voelde het als een vrije val met parachutespringen. Zou de parachute opengaan en zo ja, op tijd? Het eerste jaar was heel erg moeilijk. Kortdurende, slecht betaalde, klussen, afgewisseld met langere perioden zonder inkomsten. Op onbewaakte ogenblikken begon ik mijn opgezegde baan zelfs te romantiseren. Vooral als ik de buren ’s ochtends vrolijk naar hun werk zag gaan of wanneer ik bij ex-collega’s op bezoek was. Tot overmaat van ramp begon eind 2012 ook de tijd te dringen omdat van ons spaargeld weinig meer over was. Voor mijn gevoel had iedereen het beter dan ik. Ik was doodongelukkig. Om kosten te besparen deden we de auto de deur uit, gingen we niet meer op vakantie en sloegen we uitnodigingen van vrienden af voor leuke uitjes. Ik had met mijn vrouw vooraf de consequenties van mijn keuze zo goed als mogelijk doorgenomen. Gelukkig, want daardoor waren deze pijnlijke keuzes makkelijker te maken.

De weg omhoog
Het roer moest om, mijn eigen ontwikkelde en op Lean management gebaseerde huis-op-orde verbeterconcept leek wel te werken, maar niet aan te slaan bij de door mij gekozen MKB-plus doelgroep. Tegenstrijdig met mijn dringende behoefte aan opdrachten vergrootte ik mijn doelgroep niet, maar maakte ‘m juist kleiner, specifieker. Vanaf 2013 richtte ik mij alleen nog op (grotere) gemeenten. En oh wonder! Vanaf dat moment ging het lopen.

Onderweg
Zonder noemenswaardige onderbrekingen heb ik tot de dag van vandaag mooie klussen gedaan voor een tiental gemeenten. Bij al deze opdrachten staan elementen uit mijn concept centraal. Gemeenten zijn een prachtige doelgroep waar leuke en ambitieuze mensen werken en waar heel veel gebeurt. Ik werk meer uren dan ooit maar het heeft mij meer gebracht dan ik vooraf heb kunnen bedenken!

Mijn parachute is open gegaan! 

 

Over de schrijver

Erik Hesselink  (1966)

Gelukkig met Heidi en trotse vader van Thom en Noa.

Interim (project)manager en teamcoach bij gemeenten.
Bedenker van Huis-Op-Orde:  een verbeterconcept gebaseerd op leanmanagement en innovatie waarbij resultaat, groei en (werk)plezier centraal staan. 

Meer informatie:  huis-op-orde.nl