Sprookjes bestaan

Er was eens een jonge vrouw die een hekel aan zichzelf had. Hoe ze ook haar best deed, ze was nooit tevreden. Vaak dacht ze dan ook dat de mensen om haar heen ook zo over haar dachten en dus stelde ze alles in het werk om toch vooral maar aardig gevonden te worden. Nooit zei ze eens nee tegen mensen. Want stel je toch eens voor….


Uiteindelijk bouwde ze , om zichzelf te beschermen tegen de grote boze buitenwereld, een hele hoge muur om zich heen. Ze kocht ook een hond die heel vervaarlijk kon blaffen en hele grote, gevaarlijke tanden had. En tot op zekere hoogte werkte dat ook. De muur hield de meeste bezoekers buiten en als het toch weer eens iemand lukte om haar te kwetsen werd de muur hoger en dikker gemaakt.
 
De hond
De enkele keren dat ze zich buiten waagde nam ze de hond met zich mee die zoveel mogelijk mensen afschrikte met zijn geblaf en geblikker van tanden. Al gauw was de hond baas over de vrouw in plaats van omgekeerd en begon hij al te blaffen als de mensen nog heel ver weg waren. Hierdoor werd ze nog ontoegankelijker. De vrouw zag zelf ook wel in dat het zo niet verder kon en besloot heel kloek om het heft in eigen handen te nemen en te proberen haar probleem op een andere manier op te lossen. Om baas te worden over de hond gingen ze samen op cursus. Na een intensieve periode waar ze beiden veel leerden begon de hond te veranderen in een gezellige kameraad die de mensen kwispelend benaderde en nog slechts zijn tanden liet zien als zijn baasje dat nodig vond.

Langzaam maar zeker kreeg de vrouw weer grip op haar leven. Door de cursus kreeg ze  andere inzichten over de muur. Er werden deuren en ramen in gemaakt die open konden en waardoor mensen binnen konden kijken. De  ramen werden groter en de muur dunner tot op zekere dag de muur gewoon omviel en de vrouw de wereld met opgeheven hoofd en rechte rug tegemoet trad.
 
Zelfbeeld
Na 50 jaar leven zat ik met mezelf in de knoop. Door het ontzettend lage zelfbeeld dat ik in de loop der jaren had opgebouwd was ik inmiddels 125 kilo zwaar. ’s Avonds zat ik voor de televisie mijn onvrede weg te eten en zonk steeds dieper weg in mijn eigen ellende. Ondanks het feit dat mensen mij vertelden dat ik een leuke meid was met een groot gevoel voor humor en helemaal niet lelijk of onaardig of minderwaardig was ik daar zelf allerminst van overtuigd. Ik durfde ook geen nee te zeggen als iemand wat aan mij vroeg, ook al kwam het mij eigenlijk niet uit. Want stel je voor dat mensen me dan niet aardig meer vonden?!
 
Ik merkte dat ik steeds meer geprikkeld was naar mijn collega’s en iedereen verbaal nogal kortaf en kribbig van repliek diende. Normaal communiceren was er niet meer bij: ik schoot onmiddellijk in de verdediging ook al werd ik niet aangevallen. Op mijn verzoek mocht ik via m’n werk een cursus doen, die veel meer dan ik had bedacht en verwacht teweeg bracht. Er werd diep ingegaan op wie ik was, waarom ik de dingen deed zoals ik ze deed en hoe ik dat veranderen kon. Daar had ik veel aan en ik hoorde ook van mijn omgeving dat ik positief veranderde en veel opener werd. Het bleek alleen erg moeilijk om het geleerde in de praktijk vol te houden. Ondanks mijn inspanningen kostte het steeds weer veel moeite om bij mijn nieuwe zelf te blijven en niet terug te vallen in mijn oude gedrag.
 
Tijd om na te denken
Tot ik met mijn neus op de feiten werd gedrukt. Op vakantie maakte ik een misstap tijdens een wandeling. Mijn enkel zwikte de ene kant op en mijn knie de ander kant. Mijn kuitbeen  vond dat niet gezellig en brak diagonaal door. Ik werd op de rug van een ezel terug gebracht naar mijn hotel en van daar uit met een ambulance naar het vliegveld gebracht voor een zomerse gipsvlucht huiswaarts.
 
In het ziekenhuis in Nederland had ik volop tijd om na te denken over mijn leven en hoe ik daar verder invulling aan wilde geven. Hoe ik het voor mezelf prettiger kon maken. Iets anders had ik niet te doen, hulpeloos in een bed. Bij alles wat ik deed, wassen, plassen, drinken, had ik hulp nodig en moest ik daarom vragen… Heel moeilijk voor mij.
 
Eenmaal uit het ziekenhuis mocht ik gedurende de revalidatie mijn been niet belasten. Weer had ik hulp nodig, voor de boodschappen, schoonmaken, de hond uitlaten…. Weer heel moeilijk
En weer volop tijd om na te denken, dat wel. Ik heb me aangemeld bij de Obesitas kliniek om hulp te krijgen bij het afvallen en een persoonlijke psycholoog ingeschakeld om de uit de knoop te raken
 
Doelen
Na anderhalf jaar intensieve begeleiding die af en toe echt wel verder ging dan me lief was, ben ik nu, drie jaar verder, 20 kilo kwijt en in mijn hoofd nog veel meer. Ik heb geleerd om doelen te stellen en een plan te maken om daar naar toe te werken. Mijn doel was om weer aangenaam te kunnen leven. Goed kunnen bewegen en van mezelf te houden.
 
Die doelen heb ik bereikt. Ik kan weer van het leven genieten, wandelen en nog veel meer.
Ik ben opener en eerlijk, ook naar mezelf toe. Durf wel eens ‘nee’ te zeggen (nog niet zo vaak maar het begin is er) en dat wordt dan ook nog ‘gewoon’ geaccepteerd. En ook niet onbelangrijk: Ik durf hulp te vragen voor grote en kleine dingen.
 
Nu ik dit bereikt heb, weet ik dat ik meer kan en ik heb nieuwe doelen bedacht! Niet perse in genoemde volgorde: nog wat kilo’s kwijt raken zodat ik een buikwandcorrectie kan laten doen. Parachutespringen,  hiervoor moet ik eerst onder de 100 kilo komen. En motorrijles - minimaal één.

 


Over de schrijver

Suzanne Post

Natuurliefhebber, fervent wandelaar, theeleut.
Geboren en getogen in Amsterdam en nu heel tevreden wonend in Ouderkerk aan de Amstel.
In het dagelijks leven functioneel beheerder.