Vaarwel wrede wereld

Terugkijken en mezelf af vragen wat er anders had kunnen gebeuren of hoe het anders had kunnen zijn heeft geen zin. 

18 oktober 1998, ik was 33 jaar. 

Op een zonnige dag in het najaar, vroeg in de middag reed ik op mijn motor naar huis van een feest waar ik was blijven slapen. Ik reed op een voorrangsweg, niet ver van huis, toen geheel onverwachts de auto die links van mij stond te wachten optrok. Ik zag hem nog naar mij kijken (althans dat dacht ik). Totaal verbaasd en zonder de kans om nog te remmen knalde ik er boven op. Tijdens die fractie van een seconde dacht ik: vaarwel wrede wereld, dit is het, zo sterf ik vandaag. Het gekraak van de impact was onvergetelijk en toen was het stil. Heel bijzonder hoeveel gedachten je kunt hebben in zo’n korte tijd.

Opgespoord
Na de aanrijding bleef de auto een moment lang stilstaan, de bestuurder keek even naar mij en reed toen weg. Gelukkig voor de schade afhandeling had ik vrijwel zijn gehele voorkant, inclusief zijn nummerplaat, eraf gereden dus werd hij snel door de politie opgespoord.
Ik heb later van de familie van de bestuurder gehoord dat hij 72 jaar was en dat hij leed aan afasie. De autoriteiten vonden dat zijn aandoening zijn rijvaardigheid zodanig beïnvloedde dat hij in het verkeer gevaarlijke situaties kon veroorzaken en daarom was zijn rijbewijs ongeldig verklaard. Toen hij toch bleef rijden had zijn familie zelfs zijn autosleutels afgepakt om ongelukken te voorkomen. De man had echter geld genoeg en had direct daarna gewoon een nieuwe Mercedes gekocht. Met het ongeluk als gevolg.

Warm mens
Ik herinner me de vrouw nog die naast me kwam zitten, een dekentje over mij heen legde en zachtjes fluisterde dat de ambulance eraan kwam. Wat een warm mens, en wat kunnen mensen toch mooi reageren als je echt hulp nodig hebt. Helaas heb ik niet kunnen achterhalen wie ze was, gewoon om haar even te bedanken. Ik hoop dat ze beseft hoeveel positieve invloed ze die dag op mij heeft gehad. 
Soms gebeuren ongelukken omdat je onvoorzichtig bent, je kunt het jezelf verwijten en daardoor jezelf wijsmaken dat je dingen in de hand hebt. Leven in de waan: dat overkomt mij toch niet. Deze keer was dat niet het geval, ik was niet onvoorzichtig. Ik was en ben niet iemand die risico’s neemt op de weg. Het ongeluk heeft een hevige indruk op mij achter gelaten. Het diepe besef dat ik er niet meer had kunnen zijn zonder dat ik daar maar iets aan had kunnen doen.

Ruimte om te denken
Het duurde een dag of vier voordat ik zelfstandig naar het toilet kon kruipen, een paar maanden voordat ik weer normaal kon lopen en een half jaar en twee operaties voordat ik weer kon hardlopen. Die periode was zwaar. Van een sportief leven naar helemaal niets kunnen was niet goed voor mijn hoofd. Het gaf wel de ruimte om na te denken over het leven, wat werkelijk belangrijk is en andere keuzes te maken. Ik had een beslissing genomen: ik ging de wereld verkennen. 
De wens om te gaan reizen, de wereld te verkennen en avonturen te beleven had ik altijd al. Tijdens mijn HBO studie kon ik een stageplek krijgen in Zuid Afrika. Mijn ouders waren fel tegen en ik gehoorzaamde. Later was er een stage mogelijkheid in de Verenigde Staten, maar op het laatste moment ging het niet door. Direct na de afronding van mijn opleiding kreeg ik een super leuke baan, ik ontmoette mijn vriendin, we trouwden en we kochten een huis. Het kwam er gewoon niet van. 

Maar nu wel …

Mijn eerste reis
Mijn eerste reis ging naar Centraal America. De ervaringen daar waren min of meer een verlengde en een versterking van de ervaring van mijn ongeluk. Na de orkaan Mitch was Honduras voor een groot deel vernietigd. Veel mensen hadden niets meer, maar toch ging het leven gewoon door, met ellende en ook met veel plezier. De mensen daar leken zelfs wel gelukkiger dan de meeste mensen hier in het rijke westen, zeker in de kleine, maar belangrijke, dingen in het leven.
Nu kijk ik soms met verbijstering naar mijn omgeving en dan snap ik niet waar sommige mensen zich druk over maken. Eindeloze discussies over welke auto het gaat worden, welke kleur en welke opties er bij moeten. Salaris verhoging? Dan rennen we naar de bank om te kijken wat de extra financiële ruimte is om te lenen. Voor wie, voor wat? Soms snap ik het gewoon niet, hoewel ik het vroeger ook deed. We kijken vaak vooruit om ons leven te plannen en maken ons daarna zorgen of onze plannen wel uit komen. We kijken vaak achteruit naar de keuzes die we gemaakt hebben en soms veroordelen we die. Onterecht, omdat we ten tijde van het maken van de keuze de ervaring niet hadden op basis waarvan we in het heden onze keuze beoordelen. Ondanks dat het soms best lastig en moeilijk is probeer ik dat niet meer te doen. Ik wil mijn leven leiden zoals Jason Mraz het ooit zong: To win some or learn some. 

Eerlijker naar mijzelf
De tijd na het ongeluk was ik zeker niet blij. Maar als ik nu terug kijk naar die periode denk ik dat het mij de ruimte en moed heeft gegeven om mijn hart te volgen. Ik geef nu veel minder om materialistische dingen en ik maak keuzes makkelijker dan voor het ongeluk. Ik heb geleerd eerlijker naar mezelf kijken… en naar anderen. Het heeft me geholpen om het enige na te streven wat in het leven belangrijk is: gelukkig zijn.

Misschien was het ongeluk de ontsporing of de bevrijding in mijn leven. Ontsporing omdat ik min of meer het traditionele leven, dat ik door mijn omgeving in een pakketje verwachtingen meekreeg, achter mij heb gelaten. Bevrijding omdat ik nu meer mijn eigen hart kan volgen. 

Eén ding weet ik zeker: misschien was het ongeluk wel het beste dat me ooit is overkomen.



 

Over de schrijver

Erik van Iersel (1965)

Erik volgde een HBO opleiding in Den Bosch en werkt als projectmanager in de ICT. Tussen projecten door neemt hij tijd om te reizen en om bij zijn dochter te zijn. Erik woont in een oud pandje in de Jordaan in Amsterdam en deeltijds in Sofia, Bulgarije. Hij houdt van koken, reizen, zeilen en van zijn dochter Siana (11) die in Sofia woont. Een van zijn favoriete boeken is ‘Een nieuwe aarde’ van Eckhart Tolle.