Witte veertjes

Ik ben zojuist samengesmolten. Een bijzondere ervaring. Twee mensen die om elkaar geven en hun leven met elkaar delen. Ze maken de keuze om dit te bezegelen met deze samensmelting...en dat ben ik! Het voelt heel speciaal om er te mogen zijn. In spanning heb ik op dit unieke moment gewacht. Bestaansrecht krijgen via deze twee lieve mensen. Mijn celletjes groeien met de dag. Dat gaat lekker vlot! Ik voel hoe ik sterker en sterker word.
 
Geboren
Net gewend aan dit groeiproces word ik overvallen ... Een werkelijk buitengewone ervaring. Ik kan er geen woorden voor vinden. Ineens gaat mijn hartje kloppen en komt er iets extra's in mijn prille lijfje. Ik voel hoe er plaats gemaakt wordt voor deze uitzonderlijke dimensie, het is werkelijk goddelijk ... In eerste instantie voelde ik puur mijn reflexen, reagerend op alle prikkels in het nestje waarin ik verblijf. Maar nu ... Is dit wat ze bedoelen met een zieltje? Het voelt in ieder geval fantastisch! Groeien als voorheen, maar dan met een soort bewustzijnservaring, machtig mooi! Dankbaar dat ik dit mag meemaken, heerlijk dobberend in al dat water. Het is lekker warm en ik heb alle bewegingsvrijheid die je maar kunt wensen. Nu kan ik me richten op verder ontwikkelen en aansterken. De tijd gaat snel. Dagen vliegen werkelijk voorbij. Ik kan steeds weer meer. Mijn armen bewegen, mijn benen, mijn tenen, mijn vingers. Ik kan slikken, plassen en draaien zoveel ik wil.
 
Welkom
Ik krijg besef dat er nog een andere wereld is, een wereld van een leven buiten de buik. Ik hoor naast de vertrouwde geluiden van mijn nestje nog andere geluiden...Mensen die praten, mensen die lachen en plezier hebben. Ik herken de stemmen van de twee mensen die ik heb uitgekozen. Soms praten ze zelfs al gericht tegen mij! Fijn om zo welkom te zijn. Ook hoor ik een kinderstem die af en toe lacht, af en toe huilt en vooral veel brabbelt. Dat klinkt als een gezellige boel! Spannend hoe het contact met de buitenwereld zich geleidelijk aan opbouwt. Het ontvouwt zich stapje voor stapje, toenemende diepgang, groeien naar het absolute hoogtepunt: De finale ontmoeting als ik deze mensen voor het eerst ga zien. Ik kan haast niet wachten en tel de dagen af.
 
Het duurt nu onverhoopt wel erg lang. Wat kan ik doen om de tijd te doden? Als ik nu eventjes mijn oogjes dichtdoe, me heerlijk in slaap laat dobberen. Zachtjes wiegend op het water, heel zachtjes...dan gaat de tijd vast en zeker sneller. Ik gaap eventjes en besluit mijn plannetje te volgen. Ik rek me nog een keertje uit en krul me op. Het ligt subliem. Ik laat me schommelen en schommelen en schommelen ... tot ik er even niet meer ben.
 
Wegebben
Wat is dat nu? Ik ben te diep weg gewiegd. Ik bemerk hoe mijn drijfkracht wegebt, ik voel hoe ik langzaam de controle kwijtraak, nog niet sterk genoeg om ertegenin te gaan. O jee, help! Dit wil ik niet! Doe iets, iemand! Ik verdwijn in een verdrinkingsdood op de plek waar ik dacht het meest veilig en geborgen te zijn. Niet in staat te kunnen opvangen wat er gebeurt, te lang geslapen. Uitgedreven, weg van dat prille lijfje.
 
Maar wacht, wat gebeurt er ... ik zie ze! De mensen die tegen me praten en lief lachen. De mensen waar ik zo welkom ben. De mensen die alles hebben voorbereid op mijn komst. Wat gezellig, dat kamertje. Knuffeltjes, kleertjes en een opgemaakt bedje. En wat een mooi, lief, klein, groot zusje! Naar hen wil ik kijken, bij hen wil ik blijven. Dit voelt ontstellend fijn! Nu hoef ik niet meer te wachten. Ik ben al bij hen, bij mijn gezinnetje! Mooi om ze te mogen zien en ze overal te volgen.
 
Ik ben er!?
Toch lijkt er iets aan de hand. Wat zie ik nu? Jammer dat ze ineens zo verdrietig zijn ... Ze zien me niet ..., maar ik ben toch bij ze? Kon ik ze maar opvrolijken en vertellen hoe geweldig het hier is. Als er maar een mogelijkheid zou zijn om met ze te delen hoe lief ik ze vind! Kon ik ze maar laten merken hoe blij ik ben om nu bij ze te zijn.
 
Samen met opa
Als ik om me heen kijk, zijn er nog andere mensen, allemaal gelukkige mensen. Mensen die mij wel zien. Een man die zich mijn opa noemt. Wat is hij aardig! Samen zijn we overal tegelijk. Hij stelt me voor aan andere familieleden van mij. Wat gek toch, sommige mensen kunnen me zien en sommige mensen niet! Ik vind het prachtig al die vredig tevreden mensen. Kon ik het mijn gezinnetje maar laten merken, zodat ze mij ook wat beter leren kennen en wat minder verdrietig zouden zijn. Dat is helaas niet haalbaar, zegt opa. Het is wel zo dat we tot in het oneindige bij heel veel andere mensen kunnen zijn. Er zijn geen grenzen in deze wereld. Tijd en ruimte bestaan niet. Het contact met mijn gezinnetje waarnaar ik op zoek ben, zal vanzelf komen op enig moment als de tijd rijp is. Tot die tijd zal ik op deze manier bij ze blijven, samen met opa. Hij legt me uit wat er mogelijk is. Af en toe kunnen we ze een onzichtbaar steuntje in de rug geven als er gevaar dreigt. Een gewichtige en mooie taak die ik graag voor ze over heb. Ik besluit ze met mij te laten kennismaken door steeds witte veertjes neer te leggen op plaatsen waar ze komen. Ik zie hoe ze de veertjes opmerken en ik hoor hoe liefdevol ze over mij vertellen. Het is goed om te zien dat ze mijn signalen opvangen! Mijn mama zegt: "Ons leven is verrijkt met een heel bijzonder meisje, niet aards tastbaar, maar een onzichtbare engel en ze wijst ons de weg!" Mijn geluk kan niet meer op! Samen met opa vier ik gerustgesteld het eeuwige leven.



 

Over de schrijver

Ellen van der Ven (1983)

Ellen heeft zich het leven, met al haar praal en groeven, aangetrokken. Het schrijven is sinds de geboorte van haar twee dochters tot bloei gekomen. In de afgelopen periode raakte ze niet uitgeschreven. Ze wordt vooral ge├»nspireerd door haar eigen ervaringen, gecombineerd met de verhalen van anderen die ze in haar werk als psycholoog mag meebeleven. Het eerste manuscript van een roman is af en ze schrijft al weer aan het vervolg. Ze heeft, behoudens wetenschappelijke artikelen, nog niets aangeboden of uitgebracht en wacht op een goed moment.