You were there

Ik heb het gelopen, de honderden kilometers door het noorden van Spanje, van Pamplona naar Santiago en door naar Finisterre. Daar aangekomen ontmoet ik Michelle. We delen een kamer in een hostel. Ze vertelt dat ze uit Limerick komt. Mijn hart springt op. Daar ben ik geweest, in Dolans. Michelle knikt, opgegroeid in Limerick hoef ik haar niets te vertellen over deze Ierse pub.
 
Door mijn ontmoeting met Michelle beleef ik Limerick opnieuw. Mijn jongste zoon studeert er een paar maanden en ik ben drie dagen op bezoek. Hij laat me Limerick en omgeving zien, steeds vergezeld door de regen. Het is mijn eerste reisje nadat een paar maanden geleden mijn leven stil kwam te staan.
 
Weer alleen
Opeens is er geen partner en geen werk meer. De kinderen studeren in verschillende grote steden. Jarenlang was er een 'samen'. Dat vertrouwde gevoel is voorgoed weg. Ik ben weer alleen. Het besef dat hij er echt niet meer is heeft veel momenten nodig om tot me door te dringen. Steeds weer komt het bij me op, dit is voor altijd. Hoe is het ook al weer, als ik me goed voel? Komt dat ooit terug? Ik moet het leven weer uitvinden. Toch ben ik naar Ierland gevlogen, door een vriend naar het vliegveld gebracht, en met de trein van Dublin naar Limerick gereisd.
 
Levend
Mijn zoon en ik lopen naar een pub. Ik volg hem waar hij gaat en doe mijn best wat moed erin te houden. We gaan Dolans binnen, het is er droog en warm en we gaan aan een kleine tafel zitten. Er naast staat een grote tafel, waaraan muzikanten aan het stemmen zijn. Hun instrumenten glanzen in het licht, gedempt en warm licht, dat schijnt op rode, bruine en groene kleuren. Mijn zoon bestelt een Guinness, ik wat lichter bier. De grote tafel vult zich langzaam. Muzikanten, man, vrouw, jong, oud, komen binnen en schuiven aan, stemmen op elkaar af en proberen riedels. Ze beginnen te spelen. Heerlijk moet het zijn om een pub binnen te kunnen lopen en moeiteloos mee te spelen. Wat een warme wereld is het hier. Ik zit eerste rang. De muziek komt op gang, wordt steeds voller en sneller. Mijn zoon speelt al jaren Ierse muziek op zijn gitaar en ik hoor de bekende melodieën, waar boosheid, verdriet maar ook vrolijkheid en liefde in doorklinken. Het troost; de muziek, het bier, de sfeer maken me zachter. Twee mannen en een vrouw komen aan onze tafel zitten. De vanzelfsprekendheid om bij ons aan te schuiven doet me goed. Ze bestellen bier en ik hoor dat ze uit hun werk komen. Een van de mannen maakt contact, buigt zich naar me toe en heft het glas naar me. “May your eyes shine as bright....” de rest kan ik niet verstaan. Ik laat zijn lach en de muziek binnenkomen, zie mezelf teruglachen. De warmte, het licht, de muziek, het gezelschap verwarmen mijn koude ziel en er ontbrandt een vlammetje in me. Het is er weer, gaat het door me heen, ik kan me nog levend voelen.
 
Nachtblauw
Michelle en ik brengen een bijzondere avond op het strand door met wijn en hapjes. Heel langzaam zakt de zon in zee. Dat is waar ik lange kilometers naar verlangd heb, het strand, de zee en de ondergaande zon in Finisterre. Langzaam wordt het donkerder. Dan kleurt de lucht opeens heel mooi; hoog in de lucht nachtblauw, daaronder lila, lichtblauw en geel boven de horizon. We staan verrukt te kijken, blij dat we dit mogen beleven.
 
Vergeten tijd
's Avonds staat Michelle in paniek naast mijn bed. Ze heeft zich vergist. Ze moet morgen het vliegtuig halen in plaats van overmorgen. Ze komt nooit meer op tijd in Santiago, want er rijden bijna geen bussen in het weekend.
Ja, op de Camino kan dat gebeuren, andere dagen, andere ritmes, weg uit de kloktijd. Ik voel een rust van waaruit ik kan handelen. Beneden hangt een kaart aan de muur en samen bestuderen we de mogelijkheden, alle verbindingen, de omwegen en vertrektijden. We vragen om raad aan elke Spanjaard die mogelijk iets meer weet en vinden een route, met een omweg en in geval van nood deels een taxi.
 
De volgende ochtend vertrekt ze heel vroeg: 'Dank je voor alle hulp'. 'Ik heb nauwelijks iets gedaan', zeg ik. Dan zegt ze: “You were there and you stayed so calm. Je moet weten dat ik geen spijt heb dat ik me vergist heb, want ik heb een geweldige strandavond gehad door deze vergissing”. En weg is ze.
 
You were there, het verwarmt mijn hart, tranen in mijn ogen. Ja, ik was er, en  ......... ik was in Limerick, in Dolans.



 

Over de schrijver

Inge Willemsen (1951)

Inge heeft recent een studie psychologie afgerond aan de Academie voor Integrale menswetenschappen, de camino gelopen en mooie reizen door Azië gemaakt.  Zoeken naar antwoorden op levensvragen loopt als een rode draad door haar leven.  Ze vertaalt psychologie graag naar het leven van alledag. In haar praktijk www.praktijkingewillemsen.nl
is het mogelijk autobiografisch, reflectief en helend te schrijven, individueel of in een groep. Op dit moment werkt zij aan de levensverhalen van een cliënt en begeleidt zij een schrijfgroepje.
Inge heeft vier kinderen met partners en geniet van het bijzondere contact met drie kleinkinderen.